Na czele spisku, który wywo­łał powstanie listopadowe, stali ludzie młodzi, niemający wpływów w elicie wła­dzy. Choć udało się opanować stoli­cę, spiskowcy nie utworzyli rządu, nie znaleźli wodza, ani nawet nie wydali odezwy o celach ruchu. W tej sytuacji rzucone kości zebrała Rada Admini­stracyjna, czyli rząd Królestwa, po­wstaniu przeciwny, widzący w nim szaleńczą wręcz lekkomyślność.

Czyż bowiem małe Królestwo Polskie mo­gło się przeciwstawić wielkiemu im­perium, które pokonało Napoleona? Bezczynność Konstantego, przy­bycie do Warszawy coraz większej liczby polskich oddziałów i przede wszystkim nacisk ulicy, skłoniły Ra­dę do oddania władzy w ręce czło­wieka z jednej strony popularnego, a z drugiej niechętnego wojnie z Ro­sją. Oba warunki spełnia! Chłopicki.

Służbę wojskową rozpoczął w 1788 roku od stopnia szeregowca w armii rosyjskiej. Jednak już podczas woj­ny polsko-rosyjskiej w obronie Kon­stytucji 3 maja służył w szeregach polskich. Prawdziwą karierę zrobił w Legionach Dąbrowskiego, a po­tem w szeregach wojsk polskich w Hiszpanii. Odznaczony Legią Ho­norową i Virtuti Militari, w 1809 ro­ku dosłużył się stopnia generała brygady. W wojsku Królestwa Pol­skiego nie zagrzał długo miejsca, a to z powodu rozczarowania bra­kiem awansu, a potem konfliktu z księciem Konstantym.